Blog Image

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Naxos versus Santorini

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, August 19, 2016 15:47:23

Santorini. Trekt massaal veel toeristen, twee miljoen per
jaar. Daarin zitten langere blijvers en dagjes- (cruise) toeristen. Ik vraag me
af waarom. Toen ik op Naxos verbleef, merkte ik het potentieel van niet-dorre
eilanden: inventieve fietswegen, zo goed als leeg; historische trekpleisters
(tempel Dimitra/Demeter, godin van de landbouw en van vruchtbare aarde), niet gehinderd
door aanschuiftoeristen; kusten met schaduw van lage dennen, kristalhelder
water, frisse wind die verhult dat je hersenen gaarkoken; vijgen,
cactusvruchten, granaatappels te pluk langs wegen die langs valleien en toppen
leiden die je de adem benemen. En een ontspannen hoofdstad, waar je niet de
indruk krijgt dat alles er gebouwd werd for the sake of tourism. Ik stapte de
ferry af in Chora Naxos en instantly
kreeg ik een “dit wordt wat” gevoel.

In Naxos vallen weinig wijngaarden op. Vruchtbaar en groen
als het land is, behouden wijnranken hun plaats aan de pergola in de
volkstuintjes. Weten ze hier dat de prijs van een kilo assyrtiko 90km
zuidwaarts jaarlijks met 50% stijgt?

Santorini vindt zijn reason
to exist
in de wijnen en in de felle witte huisjes tegen de zwarte
vulkaanwand. Alle 13 onafhankelijke wijnproducenten (1 ervan is coöperatie die
60% van de totale druifproductie opkoopt) zetten de deuren open voor bezoekers.
De een schrijft zich in in programma’s van cruise-bustochtjes, een andere heeft
niet de faciliteiten maar glimlacht de bezoeker tegemoet. Bij de één betaal je
30€ voor een uitgebreide degustatie en minitrip in de wijngaarden, bij de
andere krijg je op een zalig terras ook de menukaart onder de neus.

Anders zou ik niet weten wat er te beleven valt in
Santorini. Tenzij ik gemist heb dat “je leven met een quad riskeren” plots sexy
geworden is. Tenzij je laten opjagen door bussen en auto’s in veel te smalle
straten (het pittoreske is er op dat moment af) het summum van Greek holidays
is. Tenzij… je het niet erg vindt dat de wijnbar met de grootste wijnkaart op het
Santowine-eiland de eerste twee gekozen witte niet koud heeft staan. De wijnen overstijgen
alle geluk en de weg naar de consument is gevonden. Daarover zijn we het eens.

Komaan Santori’s, Pame Ellada, nog een effort voor efficiënt
energieverbruik en waarlijke trots voor je producten (geef me geen
“sunset-winetasting-zeilschip” voor 1u maar een heus wijn- en foodfestival) en ik hang
aan je lippen.

Next check: twee jaar na die eerste indruk. In twee weken.



Evia: Always have your bikini with you

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, August 19, 2016 14:36:16

“Always have your bikini with you” (i)

Wereldse drang, zoals naar Italiaans ijs ofzo, kan je in Chalkida bevredigen. Verder vertoont de hoofdstad van Evia alle symptomen van de belangrijkste activiteit van de regio: zandwinning en cementproductie. Naar het schijnt zijn er maar weinig slechte restaurants in de stad, ik at er altijd goed en bijna altijd met de zee als achtergrond, maar dan nog is er geen reden om bij de taverna 50 km verder de dagschotel te volgen, dagelijks tijdens je vakantie.

Evia leeft. 2 jaar geleden dacht ik dat dit eiland van kerken en heiligen niet veel meer dan originele wijn en enkele prachtige kuststroken te bieden heeft. Ambitieuze ondernemers die de eilandmentaliteit getrouw back to basics/close to nature met toeristen willen delen, daar ving ik pas in 2016 echt het werk van op. Een fietsverhuur in het zuidelijke Karystos, paardrijden in het noordelijke Kamaria, kitesurfen in de centrale zone rond de hoofdstad Chalkida. Vers uitgestippelde wandelroutes in de 3 bergzones die het eiland rijk is, de mysterieuze drakenhuizen rond Styra ontdekken… en ongestoord van het firmament genieten, de krekels volgen, in een plaatselijke taverna de huis-tsipouro sippen. Je doet het volgens het ritme van de locals en de zon, want geen mail of wifi penetreert ruraal Evia. Nooit vleide je je billen op mooiere gepoleiste stenen dan op de noordelijke stranden. En dat is een knoert van een statement, in het eilandrijke Griekenland. In deze lange zomer van 2016 is elke kamer op Evia volgeboekt. Kamers: dat zijn hotels, appartementjes, airbnb, bungalows. Makkelijk te vinden via internet en meestal langs de kust gelegen.

De GPS is hier onontbeerlijk, want de wegbewijzering is in het binnenland enkel in Grieks. Hoewel de kaarten vier hoofdwegen aangeven, zijn er talrijke verraderlijke zijwegen die de dorpjes verbinden.

Catch the moment, dat is intussen ook wat doorwinterde wijnmakers en geïnspireerde nakomelingen doen. Zijn we daar weer met de wijn?

Krasi! Montofoli nabij Karystos (zuid) maakt geheel tegen de traditie vooral zoete wijn. Niet van het suikerige muscat spul, wel van het zeldzame, elegante en elitaire type. Het type dat zelfs op Santorini de aandacht trekt want hun wereldvermaarde Vinsanto kent bij Montofoli een waardig broertje. Wegens te kleine productie wordt deze enkel geserveerd in de lokale restaurants. Naar Evia moet je dus gaan.

350 km noordwaarts, 5km zuidwaarts van “groot dorp” Istiaia, produceert de familieKoutsogiorgakis al decennialang fraaie wijn van lokale druiven asprouda, limniona, vradiano, kartiodi. Hun wijnfaciliteiten werden door zoon Alexandros en vriendin Maria ingekapseld in een paardenrijschool “Ellopia”. De wijn van vader en zoon kan je daar proeven, terwijl je wacht op of bekomt van een rijles die uniek is op het eiland.

Op een uurtje rijden, langs idyllische stranden en baaien met zicht op de bergen van het vasteland (door het kanaal van Orean van het eiland Evia gescheiden) heb je al lang spijt dat je die bikini niet bijhebt. Elke eilander, van elke leeftijd, trekt naar het water. Er ontspinnen geanimeerde gesprekken die je misschien niet verstaat, maar die de ware Griek tonen: een mens van zee en van bergen en emotie en beschaving. We zijn op weg naar Gialtra, waar Konstantinos Vrinioti zijn voorvaderen in de voetsporen volgt.

Dit zijn de uitersten van het eiland: Montofoli en Karistii (coöperatieve, niet bezocht) in het zuiden, Vrinioti en Koutsogeorgakis in het noorden.

Centraal vanuit de hoofstad Chalkida zijn bereikbaar: Lykos in Malakontas, Avantis in Mystika en Tzivani in Ritsona.

De drie centrale wijnbedrijven zijn stevig vanuit de fundamenten in de vernieuwing gesprongen: alle drie toverden ze de bestaande wijnproductiehal uit tot -letterlijk- een kaartje voor visite. Bij Lykos volg je in 15 minuten en nog geen halve kilometer, het volledige wijnproces. Afsluitend in een knusse, kleurige degustatieruimte. De taverne van Lykos biedt dagelijks verse dagschotels.

Avantis, die de ambitie “fine wine” (ii) elk jaar opnieuw waarmaakt, biedt een degustatieruimte in de verfrissende tuin. Elke syrah adept zou hun cuvées moeten proeven, om voor eeuwig in de combinatie “Grieks” en “ultra rarum premium” te geloven. Van de druiven worden dermatologische producten gecreëerd door oenologe Lenga die echtgenote is van Apostolos en haar naam aan het merk verleent.

Tzivani ligt onbedreigd aan de overkant van het eiland – hoe tegenstrijdig klinkt dat – eigen druiven biologisch te cultiveren die collega’s interesseren op het hele eiland. Het dorp Ritsona behoort inderdaad tot Evia, maar je moet wel even de brug over. Een educatief filmpje “van druif tot wijn”, een extravagant wijnmuseum en een degustatie: ze zijn maar een telefoontje en een kwartiertje rijden van Chalkida weg.

2016 is een vroegrijpend jaar en door zon overgoten. Het leek alsof er olie in de zon zat, want bosbranden hielden lelijk plaats in Evia: een sterke brandgeur hing in de kilometers rond het zuidelijke Karystas. Heel Griekenland zag op tv trieste beelden van afgebrande pijnboom- en dennenbossen van de noordelijke gebied tussen Limni en Ilya. Helaas hebben de autoriteiten de politiek van verschroeide aarde nog niet toegepast. De vrees voor een afgebrand huis of veekudde zit er goed in bij de Evianen. Alweer een argument voor de dag-tot-dag mentaliteit die zo Grieks is.

Praktisch:

GPS: onontbeerlijk

Afstanden: verraderlijk. Noord en Zuid zijn bergachtig en 120km betekent minstens 3u rijden met 50% haarspeldbochten.

Wijnbezoeken: gewenst en gepromoot, maar maak een afspraak per email of telefoon.

Must bring: zonnecrème, muggenspul, bikini/zwembroek, wandelschoenen, de luxe van “geen gsm op mijn verlof”

i Credits aan Maria (Maroula) Koutsogiorgakis, toen ze me zag vertrekken bij haar huisje, zeggend “ik heb toch geen tijd voor stranden”. Maroula, je bent een schat (van informatie).

ii Syrah is de muze van wijnmaker Apostolos Mountrichas. Hoewel ik overal verkondig dat Griekenland zich aan autochtone druiven moet houden, brengen de syrahs van de Estate Avantis, de Agios Chronos en de Collection me aangenaam uit evenwicht.



Griekse wijnbouwers en de crisis

Grieks actueel Posted on Sun, August 02, 2015 15:42:45

Op vragen over de crisis, de nieuwe bezuinigingsronde, de
belastingsverhoging en de gevolgen voor hun wijnbedrijf, krijg ik zuinige
reacties. Op de expliciete vraag zwijgen ze of vatten ze de situatie samen tot
“Het is moeilijk maar we doen verder”. Griekse
trots is legendarisch. Ze weten dat de mondiale media-ogen hen de laatste maanden
uitkleedden en dat de ongezouten meningen wonden brandden op hun naakte
huid.

Over de politieke formatie van Syriza heerst verdeeldheid
maar zijn de lippen wel losser. De bezitters van grotere wijnbedrijven zijn nogal eens
regionaal politiek actief: ook daar zitten conservatieven en rebellen tussen. Een
minderheid is meer politicus dan ondernemer.

Politiek is Griekenland’s tweede nationale sport. Er wordt
geventileerd over Europa en over “Brussel”. Sommige persgeile Duitsers en Nederlanders zijn nooit nog welkom
op een Griekse openflesdag. Maar het besef dat Europese subsidies de Griekse
wijnindustrie tot een hoger, 21e eeuws niveau heeft geholpen, is er
ook.

De ondernemende Griek wint het pleit: hij klaagt niet
openlijk tegen een Belg als ik en vat zijn/haar mening gebald samen. Twintig
minuten na de moeilijke vraag gaat hij de vaten overhevelen en de druivenranken
inspecteren. Maar niet voor de guitige vraag: “nog eens proeven?”.

Er is de urge om
te exporteren, want de eigen bevolking krijgt de grote wijnproductie niet
gedronken. De eigen bevolking, die drinkt nog steeds het gefermenteerde
druivensap dat zonder pretentie uit de familiale wijngaard komt (en soms
overheerlijk is, noblesse oblige). De
flessen op de markt worden duurder en zullen met krimpende inkomens steeds
minder in Griekenland zelf geconsumeerd worden.

En over die export: we mogen als Europeanen vrezen dat
volledige collecties Griekse wijn intercontinentaal verdwijnen: de USA, Canada
en Azië zijn gek van het Helleense godensap. Ex-cellar prijzen die Europese
importeurs gewoontegetrouw bediscuteren, daar worden de Grieken moe van. Toch
heb ik het gevoel dat België, Nederland en Duitsland belangrijke markten zijn
en nog niet van de Griekse wish list
verdwenen zijn.

We moeten de Griekse wijn gewoon massaal leren kennen, mede omdat een anti-Europees gevoel in Griekenland wel eens verder zou kunnen gaan dan een
return naar de drahme.



Fase 1: de Cycladen

Waarom doe ik dit?! Posted on Sat, July 11, 2015 23:52:46

Eerlijk gezegd, zovele pagina’s weetjes en schandalen en
feiten rolden sinds april 2014 over dit scherm en door mijn handen, dat ik nu
al een boek over Griekse wijn kan uitvinden. Maar ik wil een doe-boek, een “je
bent toerist in Griekenland en wil weleens wat anders” gids. Daarom ga ik ter
plaatse en probeer elk woord dat ik schrijf, zelf uit. Elke winery, elke ferry,
elke fietshuur is gecheckt voordat ik erover schrijf. Deze Oenotoeristische
Gids verloopt in fasen, waarvan de eerste: de Cycladen, in het heetst der
maanden op het heetst der eilanden. Deze studiereis brengt me zoveel bij en dat
wil ik kwijt in deze blog.

Omdat de verzengende zon op de Cycladen ook de druivenranken
niet ontziet, worden deze meestal noord-westelijk geplant en de vruchten al in
augustus geoogst. De vendange, daar wou ik bij zijn. En dus begon ik aan een
methodologisch verantwoord schema van eiland-hoppen en visite planning. Geen
sinecure, anders. Want hoe meer je leest, hoe feller de indruk dat er op élk
eiland wijnbouw-met-bottelarij zit. Tips van toeristen op tripadvisor en van
cruise-reizigers mogen dan wel de indruk wekken dat er geweldige wijnbedrijven
zijn (die indruk willen ook de georganiseerde “winetours” weleens voeden), de
waarheid verdient nuance. 60 bewoonde eilanden van ruim 200 Cycladische
eilanden tout court; daar wordt wijn gemaakt van originele (vaak pre-phylloxera) vitis vinifera
voor eigen consumptie. Omdat de productie zich beperkt tot de halve aren die
privé bezit zijn, blijft dit wijn zonder oorsprongsbenaming. In plastic bidons,
met de familie, voor bezoek. Iets grotere opbrengsten halen de plaatselijke
taverna. Nog iets grotere, met een voetje binnen bij de autoriteiten, krijgen
een regionale (PGI) of specifieke denominatie (PDO) – elders meer hierover. Ook
niet onbelangrijk: de Griekse mythologie is zeer aanwezig op de eilanden. Of
het nu over de bedrogen Ariadne, de natuurlijke Demeter of de erotische Bacchus
gaat, toerisme op de eilanden haakt zich gemakkelijk vast aan deze legendes,
die vroeg of laat met wijn doordrengt zijn.

To go short, wijnbouw inderdaad op elk eiland. Niet om in
het Engels te gaan proeven (ik spreek geen Grieks), niet om er toeristen op af
te sturen, niet om export naar ons land te verzekeren. Interessant jazeker,
maar een mens hakt knopen door als de reis helaas maar 14 dagen duurt.

De eilanden die het haalden,
zijn Santorini (8-12/08/14), Naxos (12-14/08/14), Paros en Antiparos (14-17/08/14),
Syros (17-20/08/14) en Mykonos (20-22/08/14). Het ontgaat u wellicht dat
daartussen Maria Hemelvaart wordt gevierd. Toch ga ik het consumptiegedrag die
dag registreren. Elk onorthodox schandaal post ik hier meteen.



Misschien wel een… boek?

Waarom doe ik dit?! Posted on Sat, July 11, 2015 23:37:36

Griekenland is groot, met al die onderzeese valleien waaruit
eilanden geboren worden. De druif op die eilanden laaft zich zuinig aan het weinige
drinkwater dat haar te beurt valt, door dauw en minimale reserve in vulkanisch-poreuze
aderen. Ook op de verscheiden vastelandmassa levert de Griekse druif een
dagelijks gevecht. In Noord-Griekenland kan je skiën, stel je voor.

Ik wil maar zeggen, schrijven over Griekse wijnen is in de
eerste plaats: afbakenen. Volume 1 wordt een wijnreishandleiding van de
gebieden tussen 36°-38° N en 21°-26°E. Ik hoor de vraagtekens kletteren bij
deze omschrijving, maar die gebruik ik voor uw eigen bestwil (wacht maar). En
gros
liggen hierin de Cycladen (Zuid-Egeïsche Zee), Sterea
Ellada-Athene-Attika, Evia (2e grootste eiland vlakbij Athene) en de
Peloponnesos.

Waarom Griekenland dan? For once and for all:
omdat het niet bestaat, zo’n oenotoeristische gids voor Griekenland. Omdat ik mijn
dorst naar (kennis van) Griekse wijn niet kon verhinderen zich te laten infiltreren
door een verslaving aan eerlijk, natuurlijk, naakt druivensap. Omdat ik de
pretentie (naïviteit?) heb te geloven dat de Wine Lady Griekenlandreizigers een
paar wijntips kan meegeven. Zoals: ga geen wijn sippen in die idyllische
toeristische haven, zolang de obers daar geen parels voor de zwijnen serveren.



Europese Dag van Wijntoerisme

Griekse wijn op de kaart Posted on Mon, November 10, 2014 22:34:16

Alsof een
suffige Europese instantie erachter zit, zo klinkt de titel. En toch is dit
initiatief een introductie waard. Je moet maar denken dat je een wijnproducent
bent en trots op de vrucht van je arbeid. Een vrucht die je als wezen de wereld
instuurt, want je hebt geen idee welke lippen aan je wijn zullen hangen. Een
toenemend aantal Europese en Amerikaanse wijnmakers heeft genoeg van die
anonimiteit. Je kan je ook inbeelden een stad te zijn, onder de knoet van
provinciale, arrondisements- en regionale overheden. Urbane promotie blijft
patriarchaal. Dan kan je misschien op het wereldwijde web een plaatsje
veroveren dankzij de lokale wijnproductie. Joining
hands
: zo werd Recevin geboren. Een Europees netwerk van wijnsteden, met
Amerikaanse tegenhanger. Die onbekende proever, koper, liefhebber, kunnen we
die naar de stad lokken, kunnen we die op het wijndomein ontvangen? Dit is het
andere transport: van consument naar wijnbouwer.

De idee is
totaal bijtijds: de bewuste consument die kritisch-nieuwsgierig naar het
product kijkt. De consument die, naast wijn, ook reizen consumeert. Steden die
zich losrukken uit strakke structuren en verbroedering zoeken via wijn en
digits. Maar de driehoek wijn-consument-stad is niet alleen virtueel.

De Europese
wijnsteden van Recevin bevinden zich momenteel tussen Hongarije en Portugal,
met een luchtbrug naar Griekenland. Griekse wijn. Oei. Was dat niet die… in dat
haventje waar…? Rewind. Sinds wij een maand door Griekenland trokken en onze
eigen wijnroutes maakten, zagen we veel potentieel om de puntjes met elkaar te
verbinden. Helleense wijn is overal, met meer bekendheid op Santorini en in
Nemea. Om er maar enkele te noemen. Het verbaast dan ook niet dat net deze
streken de spots van befaamde wijnhuizen op hun toeristische plattegronden
vermelden. Op Santorini, we geven het op een blaadje, is de
toerisme-en-wijncirkel rond. De meeste Griekse wijnstreken vechten echter tegen
vooroordelen en zweven momenteel nog als in het melkwegstelsel. Dit maakt hen
des te interessanter. De ambitieuze Griekse wijnbouwer schuwt het stedelijke
niet langer maar wel de logge overkoepelende organen. Bijgevolg proberen ze
zelfverzekerd op eigen kracht uit de schaduw te treden. Zelfs in het kleinste
oord wordt nagedacht over export naar het buitenland en het aantrekken van
toeristen. Met behulp van mijn netwerk kwamen we binnen in de keuken en in de
kelder van de wijnman en wijnvrouw. We proefden pure sappige eigenwijze Griekse
wijn, die heel breed gaat in de culinaire mogelijkheden en die van zichzelf
weet dat hij een ambassadeur nodig heeft in het buitenland. Recevin kan zijn nut
bewijzen in het verzamelen van best practices. We zeggen zonder blozen dat we
alvast een stuk van de weg hebben uitgestippeld.

In dat prille
verbond van wijnsteden zijn er nog landen met te weinig aangesloten steden.
Niet alleen Griekenland zoekt de weg naar de consument. Moeten we toegeven: wat
dit land aan toeristische attracties te bieden heeft, is bijna niet te
boekstaven. Waarom jaarlijks miljoenen toeristen naar Griekenland trekken,
hoeft geen argument. Maar het waarlijk wonderlijke, met een glas godensap in de
handen, kijkend over valleien en voetbadend aan kusten van een land waar de
kern van onze beschaving ligt, is deel te zijn van de heruitvinding van
zichzelf die de Grieken resoluut hebben gekozen. De wijncultuur die zo
vreselijk oud is, vormt daar het beste bewijs van. Wijnroutes zijn moderne,
actieve getuigenissen. En eindelijk
goede wijn proeven op vakantie!



Publicatie in Grieks

Oeno-Griek Posted on Mon, November 10, 2014 22:22:27

De Griekse oenologe, wijnmaakster, culinair journaliste Nikoleta Makrionitou vroeg me om voor het Griekse wijnmagazine Oinohoos een artikel te schrijven. We hadden elkaar leren kennen bij Syros Winery, dat zij en haar man nieuw leven inblazen. En ze zag wel wat in mijn reisverhaal, mijn missie, terwijl ze zich vrolijk maakte om mijn belachelijke huurfiets.

Dit is mijn artikel.

First of
all, some figures: during harvest time between August and September 2014, some 32
wineries were visited (14 at the Kyklades, 18 in Central Greece). To all
requests for professional visits (through email and phone in English), 13 on
the Kyklades responded positively and timely, 1 didn’t. In Central Greece, 12
replied timely in English, 6 didn’t reply but did welcome us after a telephone
call in Greek, 1 wasn’t interested in our visit and didn’t reply properly.

As for the
grapes; on the Kyklades less than 20% of the wineries used “international
varieties” to support the indigenous grapes in blended wines. In Central
Greece, 10% used mainly or uniquely indigenous varieties.

From the
above, some personal conclusions: Kykladic wines display confidence about their
indigenous varieties: steadily, they have become well known in quality
restaurants worldwide and they are much sought after. Only a couple of the
smallest Kykladic wineries don’t export to Belgium, for example.

In Central
Greece, the search for “internationally excepted taste” is bigger. Also here,
wide export possibilities have been explored. It’s clear they want to open up
to the world but their communication skills stay somewhat behind. Maybe, looking for notoriety abroad, these
wineries want to please the customer, instead of going ahead and forcing the
“western spoiled wine amateur” to taste and like their wines because of terroir
and grape specificity. Do international varieties have an advantage in Central
Greece? Perhaps they do, in blends supporting traditional varietals.

I was most
impressed by the ladies playing a prominent role in the winery/winemaking
processes. The feminine approach nowadays equals finesse, originality, natural
proximity. Qualities the gastronomic world is looking for. Talking to Athina
Tsoli and understanding how she works, I was totally blown away. She’s not only
making breathtakingly pure wines without concession, she’s also managing the
whole process ànd the work force. Women sommeliers, wine makers, wine
consultants,… the challenges and opportunities lie everywhere.

Most of the
wineries I visited, have a strong family link; only few of them don’t use the
family name as a commercial brand. Syros Winery, Gaia, Thivaiki Gi, Vioma,
that’s about it. This, for me, reflects part of the Greek identity: strong
family ties are generational. How many winemakers did we meet, reviving
grandparents’ vineyards, even after studying anything but viticulture? Plenty!
We noticed as well, that nostalgia plays a particular role: most of the young
winemakers regret not to celebrate wine anymore, although this was tradition a
generation ago, but they’re not really taking efforts in reviving this.

Renaissance
of (great-) grandparents’ vineyards, but with modern standards. Frankly I never
heard of aquaflex barrels, but I saw them for the first time in Greece.
Technologically, Greece is totally geared up, however it should stay vigilant.
Don’t over-extract, don’t go to the extreme on the yeasts or cold maceration.
Please keep it nicely surprising, typical, a product with a story we can tell
to the customers on the Atlantic coast. And take revenge on history; you did
provide the world with grape juice when France ran out of it – claim your role.

But in the
meantime: do experiment. Do so with the ageing potential of your sweet wines,
and with retsina. Please don’t denounce your retsina. It’s as unique as the
Spanish sherry, it’s as refreshing before, during, after a good meal.

I came to
the point where I’m lecturing Greek winemakers how to proceed. Being just a
Belgian wine writer, I might as well be your most loyal defender. You made it
from housewine to urban wine. The world is ready for you.

En dit is het artikel zoals het in december 2014 in Oinohoos verscheen:



« Previous