Op vragen over de crisis, de nieuwe bezuinigingsronde, de
belastingsverhoging en de gevolgen voor hun wijnbedrijf, krijg ik zuinige
reacties. Op de expliciete vraag zwijgen ze of vatten ze de situatie samen tot
“Het is moeilijk maar we doen verder”. Griekse
trots is legendarisch. Ze weten dat de mondiale media-ogen hen de laatste maanden
uitkleedden en dat de ongezouten meningen wonden brandden op hun naakte
huid.

Over de politieke formatie van Syriza heerst verdeeldheid
maar zijn de lippen wel losser. De bezitters van grotere wijnbedrijven zijn nogal eens
regionaal politiek actief: ook daar zitten conservatieven en rebellen tussen. Een
minderheid is meer politicus dan ondernemer.

Politiek is Griekenland’s tweede nationale sport. Er wordt
geventileerd over Europa en over “Brussel”. Sommige persgeile Duitsers en Nederlanders zijn nooit nog welkom
op een Griekse openflesdag. Maar het besef dat Europese subsidies de Griekse
wijnindustrie tot een hoger, 21e eeuws niveau heeft geholpen, is er
ook.

De ondernemende Griek wint het pleit: hij klaagt niet
openlijk tegen een Belg als ik en vat zijn/haar mening gebald samen. Twintig
minuten na de moeilijke vraag gaat hij de vaten overhevelen en de druivenranken
inspecteren. Maar niet voor de guitige vraag: “nog eens proeven?”.

Er is de urge om
te exporteren, want de eigen bevolking krijgt de grote wijnproductie niet
gedronken. De eigen bevolking, die drinkt nog steeds het gefermenteerde
druivensap dat zonder pretentie uit de familiale wijngaard komt (en soms
overheerlijk is, noblesse oblige). De
flessen op de markt worden duurder en zullen met krimpende inkomens steeds
minder in Griekenland zelf geconsumeerd worden.

En over die export: we mogen als Europeanen vrezen dat
volledige collecties Griekse wijn intercontinentaal verdwijnen: de USA, Canada
en Azië zijn gek van het Helleense godensap. Ex-cellar prijzen die Europese
importeurs gewoontegetrouw bediscuteren, daar worden de Grieken moe van. Toch
heb ik het gevoel dat België, Nederland en Duitsland belangrijke markten zijn
en nog niet van de Griekse wish list
verdwenen zijn.

We moeten de Griekse wijn gewoon massaal leren kennen, mede omdat een anti-Europees gevoel in Griekenland wel eens verder zou kunnen gaan dan een
return naar de drahme.