Blog Image

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Syntra-thesis van F. Van den Broeck: Peloponnesos

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, April 17, 2020 00:39:53

Het is een eer om Aspirant Sommeliers bij Syntra te begeleiden en te zien hoe Griekse wijnpluizen door de wind gedragen onze contreien bestuiven. Frederik ondernam zelfs een trip naar de Peloponnesos (Nemea en Monemvasia) om zijn thesis kracht bij te zetten. Het werd een bruikbaar, uiterst recent en aangenaam vlot document. Ik kreeg zijn toestemming om het document op deze blog te delen. Veel leesplezier!

Het bloed van Hercules

Frederik Van den Broeck

Samenvatting

Het concept van terroir in een wijn is misschien nergens zo levendig als in het sterk variërend

landschap van het Griekse vasteland en haar eilanden. Deze studie concentreert zich op de rode

wijn uit Nemea op het schiereiland Peloponnesos. Nemea is gekenmerkt door een sterk variërend mesoklimaat die voornamelijk bepaald wordt door de hoogteligging, oriëntatie en bodem van de wijngaarden. De wijnregio wordt gedomineerd door één druif, de Agiorgitiko, die afhankelijk van het mesoklimaat en de viticultuur sterk verschillende wijnstijlen voortbrengt. Hier beschrijf ik de vinificatie van fruitige en volle Agiorgitiko wijnen uit Estate Constantin Gofas, een familie domein binnen de twee ‘cru’ regio’s van Nemea.

Een korte introductie tot het Griekse wijnlandschap

In parallel met de Griekse cultuur, kent ook de Griekse wijn een lange geschiedenis en bestaat het al sinds de Minoïsche en Myceense beschavingen (3000-1100v.Chr.). Tijdens de middeleeuwen en de vroege renaissance exporteerde Griekenland onder meer de Malvasia wijn, een top wijn die voornamelijk werd gedronken onder adellijke kringen in heel Europa (Appendix A).

Na de val van het Byzantijnse rijk in 1453 kende Griekenland 5 eeuwen lang de Ottomaanse bezetting waarbij de Griekse wijnproductie en -identiteit van de kaart verdween. Het is pas naar het einde van de 19e eeuw toe dat enkele pioniers begonnen met het ontplooien van de moderne Griekse wijn. Dit proces werd vertraagd door de doortocht van phylloxera in Griekenland tussen 1898 en 1970, waardoor de meeste wijngaarden werden heraangelegd in 1960. Hierna werd er stevig geïnvesteerd in nieuw materiaal en moderne technologie, en in 1970 begon de eerste golf van Griekse oenologen – afgestudeerd in Bordeaux – met de productie van de moderne Griekse wijn. Kortom, ondanks de millennia lange culturele geschiedenis van Griekenland en de productie van Griekse topwijnen tijdens de Middeleeuwen, is de hedendaagse Griekse wijn slechts 50 jaar oud.

De Griekse wijngaard beslaat een totaal van 66.473 hectare dat fel gefragmenteerd is, waarbij slechts ~10% van de telers meer dan 5 hectare bezitten en <1% bezitten meer dan 9 hectare.

Een totaal van 33 PDO (‘Protected Designation of Origin’) zijn toegekend, dewelke sporadisch verspreid liggen over het vasteland en de eilanden van Griekenland (Appendix B). Een totaal van 220 endemische druivenrassen zijn beschreven waarvan 77 commercieel gecultiveerd, en deze bezetten 89% van de productie. De meest aangeplante variëteiten zijn de witte druivenrassen Savatiano (11.305 ha) en Roditis (9.127 ha) die voornamelijk gebruikt worden voor het maken van Retsina, een populaire wijnsoort met een harssmaak. De top drie druivenrassen van Griekenland zijn de rode variëteiten Agiorgitiko (3.619ha) en Xinomavro (2.239ha), en de witte variëteit Assyrtiko (1.821ha). Agiorgitiko wordt traditioneel gecultiveerd in Nemea PDO in Peloponnesos en is commercieel één van de belangrijkste Griekse variëteiten. Xinomavro wordt gecultiveerd in Naoussa PDO in Macedonië en wordt beschouwd als de beste rode variëteit van Griekenland, vergelijkbaar met de Nebbiolo uit Italië. Assyrtiko – een kruising tussen de inheemse Gaidouria en Platani – wordt vooral gecultiveerd op het eiland Santorini waar het onlosmakelijk verbonden is met Santorini PDO en Vinsanto PDO (Appendix B).

Nemea PDO, Peloponnesos

Peloponnesos is een groot schiereiland met een oppervlakte van ongeveer 21.000km (2/3 van

België). Het is de tweede grootste wijnregio van Griekenland (19.500ha) en telt ongeveer 180

wijnbouwers, goed voor meer dan een derde van de nationale productie. Binnen Peloponnesos

vinden we zeven PDO herkomstbenamingen terug, waaronder Nemea en Monemvassia-

Malvasia (Figuur 1).

Nemea PDO is de grootste PDO van Griekenland op basis van de oppervlakte (2.200ha), de

jaarlijkse wijnproductie (220.000HL) en het aantal wijnboeren (40). De grootste wijngaard is

slechts 8ha groot, waardoor de belangrijkste wine makers vaak meerdere kleine percelen

bezitten of druiven kopen van vine growers. Er is veel discussie om de regio Nemea perceelgebonden

sub-appellaties te verlenen, maar voorlopig bestaat er enkel de Reserve (24 maanden

opvoeding waarvan 12 op vat) en Grande Reserve (36 maanden opvoeding waarvan 18 op vat).

Nemea PDO is gekoppeld aan de mythe van Hercules, wiens heiligdom men kan terugvinden

in Nemea, en waardoor de rode wijn ook wel het bloed van Hercules genoemd wordt. De

herkomstbenaming Nemea PDO kan enkel gebruikt worden voor droge en zoete rode wijnen

op basis van 100% Agiorgitiko. De rode inheemse druif Agiorgitiko is bekend om zijn

resistentie tegen hitte, zijn kwaliteit om te rijpen (mooie ronde tannines), de tonen van rijp rood

fruit en zijn potentieel voor een lange opvoeding en veroudering. De druif levert rode wijnen

met verschillende stijlen (droog vs. zoet, fruitig vs. vol, zacht vs. tanninerijk, zuur vs.

“jammy”), afhankelijk van de ondergrond, hoogteligging en viticultuur. Agiorgitiko wordt ook

gebruikt voor de productie van rosé.

Figuur 1. De zeven Protected Designation of Origin in Peloponnesos

Peloponnesos is één van de meest zuidelijke regio’s van Europa en deelt zijn breedtegraad met

Sicilië, Andalusië, Zuid-Portugal en de Noord-Afrikaanse kust, regio’s gekenmerkt door hoge

temperaturen. Het schiereiland is volledig omgeven door water (Figuur 1) die

temperatuurschommelingen temperen in de kuststreken; dit is minder van belang voor de

wijnbouw in Nemea. Volgens het Köppen-Geiger model wordt Peloponnesos – zoals het

merendeel van Griekenland – gedomineerd door een (warm) mediterraan klimaat met hete

zomer (Csa) en in sommige regio’s door een (gematigd) mediterraan klimaat met warme zomer

(Csb) (Appendix C). Volgens het Winkler-Amarine model kent Nemea 1934 GDD1,

vergelijkbaar met Stellenbosch in Zuid-Afrika (1945 GDD) en dicht bij het maximum (2200

GDD) waaronder wijnbouw mogelijk is.

Het macroklimaat van Nemea PDO kan dus beschouwd worden als mediterraan, met in het

algemeen milde, regenachtige winters en lange, warme en relatief droge zomers. In Nemea

PDO bedraagt de gemiddelde (1983-2009) temperatuur tijdens het groeiseizoen 18°C (min:

10.7°C – max: 25.6°C) en de gemiddelde neerslag 750 mm/jaar en 240 mm/groeiseizoen.

Dergelijk warm macroklimaat zorgt in het algemeen voor een snelle opbouw van suikers (hoge

alcohol), een lager behoud van zuren en overrijpe aroma’s, hetgeen de productie van een

gebalanceerde wijn bemoeilijkt. Daarom zijn er in Nemea PDO enkele andere kenmerken die

van cruciaal belang zijn voor de wijnbouw. Ten eerste zijn er de diurnale temperaturen die de

productie van suikers vertragen wanneer het ‘s nachts afkoelt. Ten tweede is er de

aanwezigheid van bergen2 die een directe invloed hebben op het mesoklimaat door variatie te

brengen in de hoogteligging, oriëntatie, inclinatie en drainage van de wijngaarden. Hierdoor

wordt Nemea PDO klassiek onderverdeelt in drie regio’s op basis van de hoogteligging van de

wijngaarden (Figuur 2):

1. Laagland Nemea (200-350m), incluis de vallei van Nemea, Archaia Nemea, Archaies

Kleones en Leontio-Gimno.

2. Heuvelachtig Nemea (300-600m), incluis de wijngaarden van Koutsi en Dafni.

3. Bergachtig Nemea (600-850m), incluis de wijngaarden van Asprokampos, Psari,

Kefalari en Kastraki.

De variatie in hoogteligging heeft een impact op de gemiddelde temperatuur (-0.6°C per 100m

stijging). Dit resulteert in een beter behoud van zuren in de hoger gelegen wijngaarden.

Tenslotte is er ook een grote variatie in de bodemsamenstelling in Nemea. Zo vinden we

vooral fertiel klei-leem in de laaglanden met hoge opbrengst, kalksteen in Koutsi hetgeen voor

meer waterstress zorgt en kiezel-zand in bergachtig Nemea hetgeen voor een goede drainage

zorgt maar minder opbrengst geeft. Nemea is dus een heel heterogene PDO en kent een

mozaïek aan terroirs dat tot expressie komt in de verschillende wijnstijlen die de Agiorgitiko

voortbrengt. Zo produceert men bijna uitsluitend jonge fruitige rode wijnen in het warme

laagland Nemea, die vaak lage zuren hebben en hierdoor ‘jammy’ aandoen. Daartegenover

staan de wijngaarden in bergachtig Nemea die hoog zijn in aciditeit. Hiertussen vind men de

wijngaarden in Koutsi en Dafni, de twee “cru” regio’s van Nemea, op heuvels met kalksteen

die gebalanceerde wijnen voortbrengen met medium aciditeit en kruidige aroma’s. Voor deze

studie hebben we gekozen voor Estate Constantin Gofas (http://www.ktimagofa.gr/en/) die

wijnen produceert uit heuvelachtig Nemea (Figuur 2).

1 GDD = Growing Degree Days = aantal dagen tijdens het groeiseizoen met meer dan 10°C

2 Er zijn meer dan 50 bergen in Peloponnesos met een hoogte groter dan 1.000m, waarbij de meest bekende

bergen een hoogte bereiken van 1.900 – 2.400m.

Figuur 2. Geografische kaart die de locaties weergeeft van de drie belangrijkste gebieden

in Nemea: laagland Nemea (groen), heuvelachtig Nemea (geel) en bergachtig Nemea

(blauw). De gele driehoek geeft de locatie weer van Estate Constantin Gofas.

Estate Constantin Gofas

Domein Gofas werd opgericht in 1959 en is nog steeds in familiebezit (momenteel 3e

generatie). De familie Gofas bezit 80 are aan wijngaarden, en is één van de enige wijnmakers

in Nemea die 100% eigen wijngaarden cultiveert ter ondersteuning van hun filosofie dat goed

rauw materiaal de basis is voor een kwaliteitswijn. Tijdens de beginjaren cultiveerde de Gofas

familie hun land en vinifieerde hun wijn met behulp van traditionele en manuele methoden.

Sinds 1998 implementeerde Constantinos Gofas moderne, mechanische vinificatietechnieken

en startte hij met het cultiveren van internationale druivenrassen zoals Syrah en Cabernet

Sauvignon. De familie doet aan geïntegreerde wijnbouw en wordt bijgestaan door de vinoloog

Mr. Giorgos Tsounias en produceert ongeveer 80,000 flessen per jaar, waarvan 70% geexporteerd

wordt naar Europa, de Verenigde Staten en Azië. Ze maken zowel frisse en volle

wijnen: drie witte, vier rode, één zoete en één rosé.

Korte beschrijving van twee witte wijnen van Gofas

Er zijn verschillende redenen waarom het niet van zelfsprekend is om een frisse witte wijn te

maken in Griekenland. Ten eerste zijn de meeste Griekse witte variëteiten laag in zuren,

behalve de Assyrtiko die hoge zuren heeft. Ten tweede resulteert het warm macroklimaat voor

een afbouw van zuren. Daarom moet de wijnboer keuzes maken om hun wijnen voldoende

fraicheur mee te geven, zoals een blend met druiven die hoge zuren hebben en/of wijngaarden

aanplanten in hoger gelegen gebieden. De Mythic River van Gofas Estate is een droge witte

wijn die een blend is van 40% Malagousia en 60% Sauvignon Gris. De aroma’s van peer,

meloen, citroen en pêche worden vooral opgezocht in de aromatische Malagousia druif, terwijl

de Sauvignon Gris vooral dient om zuren aan te brengen. De wijngaarden voor beide druiven

zijn aangeplant op een hoogte van 510m. De Kydonitsa van Gofas Estate is een droge witte

wijn op basis van 100% Kydonitsa, een Griekse variëteit uit Korinthos. Hierbij gebruikt Gofas

twee verschillende wijngaarden die op 400m en 800m liggen, waarbij de laatste als doel heeft

voldoende zuren te garanderen.

De Agiorgitiko wijnen van Gofas

Estate Gofas maakt drie rode Nemea PDO wijnen op basis van 100% Agiorgitiko: de fruitige

Nemios Oenos, de volle Nemea en ten slotte hun flagship wijn de Vasilio Grande Reserve.

De wijngaard voor de Nemios Oenos ligt naast het Gofas

wijnhuis (zie foto rechts en de gele driehoek in Figuur 2 voor

de ligging). De wijngaard heeft de minder optimale O-W

oriëntatie, het ligt tussen de Nemea vallei en de heuvels van

Koutsi op 330m hoogte, en het bestaat voornamelijk uit

kleigrond. De stokken staan redelijk dicht bij elkaar op 1m,

terwijl de rijen met 2m redelijk ver van elkaar staan. Voor de

snoeiwijze maakt men gebruik van een permanent dubbel

cordon systeem (spur pruned), waarbij de spurs redelijk dicht

bij elkaar staan. De wijngaard heeft weinig last van wind en

ziektes. Soms voorziet men wel water bij hoge waterstress. Het

cordon snoeisysteem en de grote afstand tussen de rijen zijn

geschikt voor een machinale bewerking van de wijngaard. De

wijngaard produceert slechts 900 kg/ha fruit, hetgeen een heel

lage opbrengst is. De Agiorgitiko wijngaarden voor de Nemea

wijn ligt op 380m hoogte in Koutsi op klei-achtige ondergrond

en produceert 800 kg/ha fruit. De wijngaard voor de Vasilio

Grande Reserve ligt op 380m hoogte in Koutsi op kalksteen, de

wijnstokken zijn 43 jaar oud en produceren slechts 350 kg/ha

fruit. Deze laatste twee wijngaarden zijn N-Z gericht, hetgeen

een optimale oriëntatie is die maximaal zonlicht verzekerd.

De Agiorgitiko druiven worden – afhankelijk van het suikergehalte – half augustus geoogst

voor Nemios Oenos en begin september voor de Nemea en Vasilio. Voor een optimaal

alcoholgehalte maken ze gebruik van een Baumé hydrometer (1 graad Baumé = 18 g/L suiker,

hetgeen resulteert in 1% alcohol na fermentatie). De druiven worden manueel geoogst waarbij

ze selectief enkel de gezonde en rijpe trossen oogsten; de overige trossen laten ze hangen.

Direct bij het oogsten gebruiken ze sulfiet en dit zou het stadium zijn waarbij ze het meeste

sulfiet gebruiken. Daarna, tijdens de vinificatie, wordt er ook nog sulfiet toegevoegd in

verschillende stadia, maar dat zou om heel kleine hoeveelheden gaan. Na het oogsten worden

de steeltjes van de druiven machinaal ontrist.

De alcoholische gisting gebeurd in inox tanks met volledige

druiven (de druiven worden dus niet gekneusd) en uitsluitend op

basis van wilde gisten. Het voordeel van deze inox tanks is dat

ze de temperatuur kunnen controleren. Fermentatie van hun rode

wijnen gebeurd op hoge temperatuur (24-28°C) met als doel de

tannine uit de pitten van de Agiorgitiko te extraheren. Tijdens de

fermentatie van zowel frisse en volle rode wijnen wordt er

driemaal per dag aan remontage gedaan, waarbij het vocht

onderaan de tank wordt overgepompt op de koek bovenaan. Voor

de productie van hun fruitige rode wijn Nemios Oenos laten ze

de weking (maceration) slechts een 7-tal dagen doorgaan. Voor

de productie van hun volle rode wijnen (Nemea en Vasilio) laten

ze de maceratie tot 30 dagen doorgaan (i.e. ~15 dagen voor

Nemea en 20-30 dagen voor Vasilio). De langere maceratie voor de volle wijnen heeft specifiek

als doel meer tannine te onttrekken zodat de wijnen meer structuur krijgen en een langer

bewaarpotentieel hebben. Er worden dus specifiek vinificatie technieken opgezocht om veel

tannine en kleur te extraheren, nl. lange wekingsperiode, hoge temperatuur en veel remontages.

Nadien wordt de wijn eenmaal geperst in een pneumatische pers (de meest zachte en kwalitatieve pers), waarna ze de perswijn toevoegen aan de lekwijn. Soms gebruiken ze ook nog de perswijn van de 2e en 3e persing als die nog genoeg kleur heeft, maar meestal wordt deze vin de presse enkel gebruikt om een goedkope tafelwijn te maken. Na de alcoholische gisting volgt de malolactaatgisting in dezelfde inox tanks. Opvoeding van de Agiorgitiko wijnen gebeurd 4-6 maanden in Franse eik voor Nemios Oenos, 1 jaar in Franse eik voor Nemea (2e en 3e gebruik) en 3 jaar in Franse eik voor Vasilio (2e gebruik). De vaten worden maximaal 4 keer gebruikt, waarna ze worden gerecycleerd tot meubels. Na de opvoeding wordt de wijn ook nog verder verouderd op fles, zijnde 0 maanden voor Nemios Oenos, 4-6 maanden voor de Nemea en 2,5-3 jaar voor de Vasilio. De productie van hun Vasilio Grande Reserva duurt dus minstens 6 jaar. Tenslotte wordt de wijn gefilterd, gebotteld en gekurkt met een DIAM kurk.

Proeffiche Nemios Oenos (Rood PDO Nemea)

Oog: zuiver, mat, medium intens, kersenrood zonder evolutie en medium viscositeit

Neus: zuiver, medium intens, primair met kers, aardbei, bosbossen, eenvoudig

Mond: zuiver, droog, medium+ zuren, medium tannine, 13% alcohol, strak, intens,

eenvoudig, medium afdronk.

Proeffiche Nemea (Rood PDO Nemea)

Oog: zuiver, mat, medium+ intens, kersenrood met lichte evolutie en medium viscositeit

Neus: zuiver, medium intens, primair en secundair met kers, bosbessen, peper, paprika,

chocolade, medium complexiteit

Mond: zuiver, droog, medium+ zuren, medium+ tannine, 14% alcohol, medium body,

medium+ intens, medium complexiteit, lange afdronk.

Proeffiche Kydonitsa (Wit PGI Peloponnesos)

Oog: Zuiver, briljant, licht intens, lichtgeel, geen evolutie, medium viscositeit.

Neus: Zuiver, medium intens, primair met limoen, peer, perzik, jasmijn, licht mineraal

(grassig). Medium complexiteit.

Mond: Zuiver, droog, medium+ zuren, geen tannine, 13% alcohol, strak, medium intens, lage

complexiteit met medium+ afdronk. Medium complexiteit.

Proeffiche Mythic River (Rosé PGI Peloponnesos)

Oog: Zuiver, briljant, medium intens, zalmroze wijn, geen evolutie, medium viscositeit

Neus: Zuiver, medium+ intens, primair met rood fruit (aardbei) en rozen. Lage complexiteit.

Mond: Zuiver, droog, medium+ zuren, geen tannine, 13% alcohol, strak, medium intens, lage

complexiteit met medium afdronk.

Deze Rosé bestaat uit 85% Agiorgitiko en 15% Syrah. Directe persing. Blend na fermentatie.

Conclusies

Nemea PDO heeft een negatieve bijklank gekregen door de productie van goedkope bulk wijn

van lage kwaliteit, die voornamelijk afkomstig is uit de vallei van Nemea. Gofas Estate is één

van de uitzonderingen die kwalitatieve rode wijn maakt door te werken met hoger gelegen

wijngaarden die ze zelf bewerken, gecombineerd met innovatieve en kwalitatieve vinificatie

technieken. De Agiorgitiko druif leent zich heel goed tot zowel fruitige rode wijnen zoals de

Nemios Oenos en volle rode wijnen zoals de Nemea. Ik heb op het wijndomein ook de Vasilio

Grande Reserve geproefd, maar ik vond dat de hout-aroma’s te veel domineerden en het fruit

wegviel; dit door de heel lange (2,5-3 jaar) opvoeding op Franse eik. Het lijkt mij interessanter

om eerder een milde extractie te doen om zo een betere integratie te krijgen van de hout

aroma’s, hetgeen meer complexiteit aan de wijn brengt zonder het fruit te maskeren. Daarom

vind ik persoonlijk de Nemea van Gofas een heel mooie volle rode wijn met complexe aroma’s,

een gebalanceerde smaak en een lange afdronk.

Dankwoord

Ik zou sommelier Vicky Corbeels willen bedanken om mij twee uitstekende wijndomeinen

(Constantin Gofas Estate en Malvasia Winery) aan te raden voor onze reis door Peloponnesos.

Bronnen

• Karakasis MW, 2017, The Vineyards and Wines of Greece. 128p.

• Koufos, 2014, Viticulture–climate relationships in Greece: the impacts of recent climate

trends on harvest date variation. International Journal of Climatology.

• http://griekswijnlandschap.viconsult.be/

• https://www.invinoveritas.be/nl/enkele-parels-van-peloponnesos/

• https://graperover.com/gofas-estate-nemea-peloponnese/

http://www.ktimagofa.gr/en/

Een foto met Constantin Gofas en het logo van zijn wijndomein op de achtergrond.

Appendix A: MONEMVASIA WINERY

Alhoewel de Monemvasia-Malvasia PDO pas recent is toegekend (in 2010), is het wellicht de

herkomstbenaming van Peloponnesos die het grootste succes kende in de geschiedenis. Dit

komt door de Malvasia wijn, de grote vedette die tijdens de middeleeuwen en de renaissance

binnen adellijke kringen werd gedronken over heel Europa. Tijdens de Ottomaanse bezetting

werd het cultiveren van wijngaarden bijna onmogelijk en ging de wijn uiteindelijk verloren.

Aangezien de Malvasia wijn getransporteerd moest worden over heel (Zuidelijk) Europa, ging

men er vanuit dat het een zoete wijn was aangezien zoete wijn veel stabieler is dan rode of

witte wijn. Verder wist men ook niet welke druiven juist gebruikt werden en hoe de wijn

uiteindelijk gevinifieerd werd.

De herkomstbenaming Monemvasia-Malvasia PDO komt uitsluitend door één wijn, nl. de

Monemvasia-Malvasia zoete wijn geproduceerd in onder meer de Monvemvasia Winery. In

1997 begon G. Tsimpidis met zijn Monemvasia Winery met als doel de historische Malvasia

wijn in ere te herstellen, met kennis van de geschiedenis van Monemvasia. De Monemvasia-

Malvasia PDO moet minstens vier druiven bevatten: minstens 51% Monemvassia, Assyrtiko,

Asproudes en Kydonitsa. De druiven worden op matten gelegd en zo gedroogd in de zon.

Naast hun flagship wijn, was ik vooral nieuwsgierig naar hun Agiorgitiko wijnen om te

vergelijken met de Nemea wijnen. We proefden de Monemvasios uit 2009 en de 300, beiden

90% Agiorgitiko en 10% Mavroudi, waarbij de eerste 1 jaar op Franse eik en de tweede 2 jaar

op Franse eik. Aangezien de oenoloog heel beperkt Engels praatte was het bijzonder moeilijk

om het vinificatie proces te achterhalen. We onthouden dat deze rode wijnen voor ongeveer 10

dagen in inox tanks worden gefermenteerd op lage temperatuur (15°C – 20 °C). Er wordt

schilcontact opgezocht door remontage. In de Monemvasios vinden we opnieuw het typische

rood fruit terug. Dankzij de opvoeding vinden we ook nog koffie, vanille en nootjes terug. Wat

mij vooral opviel was een mooie integratie van aanwezige (medium +) maar heel zachte tannine

in de Monemvasios die 1 jaar opvoeding heeft gehad, net zoals de Nemea van Gofas. De 300

was minder toegankelijk, veel zwaarder, met hoge tannine, en deze wijn heeft 2 jaar opvoeding

gehad wat weer misschien te lang is. Tenslotte toont de Monemvasios uit 2009 ook nog aan

dat de Agiorgitiko wijnen een lang bewaarpotentieel hebben.

Appendix B. Kaart van Griekenland met de 33 PDO’s.

22 YIANNIS KARAKASIS MW

Licensed to Frederik Van den Broeck #13161200

Appendix C. Het macroklimaat van Griekenland volgens het Köpper-Geiger model.



Griekse wijnreis: juni 2017

Griekse wijn op de kaart Posted on Sat, February 25, 2017 16:25:15

Een tocht doorheen de Griekse wijnvelden is eens wat anders.
Griekenland ligt nog steeds in de eurozone en in toenemende mate op de radar
van verschillende luchtvaartmaatschappijen. Makkelijk te bereiken dus. De
wijnvelden in Attiki, de regio rond Athene, zijn te bereiken per metro en taxi.
De andere, daar heb je een gids voor nodig.
Een die systematisch de regio’s afschuimt op zoek naar product,
producenten en onderweg de do’s en don’ts neerpent. Daar ben ik dan weer goed
in. Sinds mijn eerste zelf-uitgestippelde 5-weken trip door Frankrijk in 2011,
kwamen dezelfde processen terug bij de reizen die me sindsdien naar Griekenland
brachten: voorbereiding, planning, logistieke maatregelen en veel communicatie.

teaser

Er is een boek door ontstaan, dat nog een uitgever zoekt.
Maar er zijn ook veel aanvragen gekomen, van professionele en geïnteresseerde
reizigers, die ernaar snakken om wat dichter bij de Griekse wijnbouwer te
komen. Zijn of haar land te ontdekken, waar zonder uitzondering een historisch
verhaal aan vasthangt. Zijn of haar wijnen te proeven, die binnen een nieuw
kader van smaaksensatie vallen.

Mijn 6 professionele ontdekkingsreizen en mijn promotie van
Griekse wijn op de Belgische markt wekte de interesse van het Davidsfonds. De
Cultuurdienst van het Davidsfonds organiseert sinds jaren eigenwijze, op maat
gemaakte, perfect geplande culturele uitstappen voor een veeleisend publiek dat
met open geest het vliegtuig opstapt. Ze kwamen naar mij voor een gloednieuw
programma: een wijnreis naar Griekenland.

Ik zei ja, maakte afspraken met 10 wijnbedrijven en 2
schitterende restaurants, vlocht een 8-daagse wijnervaring door een cultureel
programma dat je van de heldendaden van Heracles naar het Partenon stapt via de
Olympische Spelen. We doorkruisen Centraal-Griekenland en de Peloponnesos van
Delphi tot Sparta. Onderweg heffen we glas op gastronomische parels en op adembenemende
bergzichten, terwijl we dialogeren met de troeven van het hedendaagse
Griekenland. Gaandeweg leer je de discipline van het wijnproeven, die je zonder
voorkennis maar met constante praktijk heel ver zal brengen.

Het is eens wat anders. Je proefde nooit eerder zoals we
zullen proeven in juni. Je zal beleven wat je niet voor mogelijk hield. Veel vragen rond dit avontuur? Natuurlijk! Antwoord gegarandeerd: vicky@viconsult.be

Davidsfonds en Omnia Travel verzorgen de inschrijvingen: Programma link hier



Peloponnesos Wijnmakers in Brussel 13-14 januari

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, January 27, 2017 17:34:32

Voordat ik mijn eigen résumé over dit unieke initiatief post, is Hervé Lalau me voor:

https://www.invinoveritas.be/nl/enkele-parels-van-peloponnesos/

Hervé schreef eerder over Griekse schonen op zijn eigen blog: https://les5duvin.wordpress.com/2016/02/17/les-vins-grecs-et-moi/

Mooi hé, dat promotoren samenwerken waar het onderwerp dat zelf niet doet…

Andere artikelen verschenen in het Italiaans en Engels:

http://www.ilovegreekwine.com/wines-peloponnese-united-strong-fronts/

http://www.cronachedigusto.it/archiviodal-05042011/310-vini-e-territori/21104-qa-lezione-di-vini-greciq-a-bruxelles-tasting-con-le-migliori-etichette-elleniche.html



Santorini. Gesprek met Paris Sigalas.

Griekse wijn op de kaart Posted on Wed, September 07, 2016 21:23:28

Enkele dagen geleden schoof Paris Sigalas mee aan tafel in Oia, in het noorden van Santorini. Paris is de man die ruim 25 jaar geleden het wijndomein Sigalas oprichtte en legendarisch werd in de must-see film The Pelican’s Watch van Nico Manessis en Lea Binzer. Een gesprek in het Frans.

« Le patriotisme, c’est le terroir. Pas le
cépage »

La conversation
avec Paris Sigalas, le fondateur du domaine avec signature “Sigalas” à Oia, a montré
une fois de plus que les Grecs parlent avec une certitude et une approche
analytique qui donnent l’impression qu’ils ont tout réfléchi avant que la
question se soit posée. Très éclairant et bouleversant.

Quand j’avais le
plaisir, en compagnie de Panayiota Kalogeropoulou, de goûter la toute nouvelle
série Sigalas « 7 » basée sur les 7 villages-clés à Santorin produisant
le cépage emblématique assyrtiko, je liais cette vinification par village à
la discussion actuellement entamée à Nemea. Subappellations par village ou
par parcelle, désiré ou pas ? Selon Mr. Sigalas, pas besoin de théoriquement
créer mais d’examiner le sol et d’éduquer. Les blends que font les meilleures
bouteilles sur l’île, sont le fruit de la collaboration entre les vignerons et leurs
cultivateurs. Cette étroite rélation basée sur une confiance qui dépasse parfois
les générations est devenue de plus en plus rare. Mais si la gérance d’un cultivateur
de son sol et de ses plantes donne de tels différences aromatiques, ça devient
intéressant pour le vigneron aussi. C’est pour cette raison que la série « 7 »
est née.

Sûrement ça aura
du suivi sur l’île. Ca peut paraître bizarre pour Santorini, où le prix des
raisins est largement plus haut que dans les autres régions vinicoles en Grèce,
mais le savoir-faire de la vinif n’a pas encore imprégné tous les niveaux. Un
cultivateur de raisins ne connaît pas le produit final, le vin. Paris : « La
seule culture que connaît le cultivateur, c’est la taille ».

Quant aux cépages
typiquement égéens, il y en avait plus de 100. Sur Santorini, où la surface du
vignoble a disparu de 2/3 en une siècle, une trentaine serait toujours productive.
A part les trois blancs les mieux connus et majoritairement assemblés
(assyrtiko, athiri, aidani), il y a des cépages qui ne sont pas forts appréciés
par le public international en monocépage. Les cultivateurs pourraient les
remplacer par d’autres ceps indigènes ou par … des variétés internationales ?
Paris Sigalas a expérimenté, mais l’appellation PDO Santorini ne le permet
pas. Non plus les cultivateurs. Cette rigueur n’est pas le seul problème. « Après
la première guerre mondiale, les gens ne repeuplaient les îles qu’au compte-gouttes.
La cultivation du raisin reprenait, mais la culture avait disparu. Le vin type sherry, vin avec le flor, n’était plus produit dès lors, par exemple. »

Cette intervalle
d’un siècle, avec les dérives de construction et tourisme massif, a un point
positif : l’intérêt de jeunes œnologues qui adorent les défis des sols
volcaniques, qui ont le regard à 360° et qui osent faire des choix radicaux. « Une
jeune tradition », explique Paris, « avec des racines dans un
vignoble de 3000 ans, est essentielle et urgente. »

Paris Sigalas
adore son Santorini, sa beauté extrème, sa situation unique, sa diversité
culinaire et gourmet. Il comprend que, pour sauvegarder cette esthétique, un
tourisme plus élitaire est nécessaire. Santorini a plus à montrer que des
plages. Pourtant les terribles quads s’arrêtent surtout là. Un éco-tourisme s’impose.
Les croisières qui crachent des milliers de touristes par heure (!) pour ne
passer que quelques instants sur l’île, Paris a la réponse : « en
croisade contre les croisières ».

Le lendemain, en
rentrant à ma chambre après une plongée matinale, je rencontre un jeune homme
qui semble nettoyer le sol de la terrasse. Il avait garé son quad étrangement sur l’escalier. Le blanc de ses yeux est pourpre. Peu après, il tombe dans un coma et rate son
ferry. La dernière phrase de Paris a pris une signification pertinente.



Peloponnesos en de horizon

Griekse wijn op de kaart Posted on Wed, August 31, 2016 09:08:12

Het begint bij een artificieel kanaal, het eindigt in een
ongereptheid die je nooit volledig kan voorspellen of vatten.

De benauwde 25 meter van het kanaal van Korinthië staan in
contrast met de hemeltergende horizon erachter. De moderne wegen slorpen de willoze
wagen op in groene valleien en korte tunnels en een oneindig zicht. Het
bevrijdende gevoel van neverending
journey
. Het geborgen gevoel van een stadje. Tripoli, waar het leven een
pleintje is. Nafplio, geïnspireerd door Italianen. Monemvassia, de kastro als
eerbetoon aan het rijke verleden en inspirerende heden van de
Peloponnesos. Ertussen, op plateaus, in
valleien, langs uitdijende bergruggen: wijngaarden.

Nemea, geografisch nog in Korinthië, is de grootste Griekse
PDO wijnappelatie. 1 druif: agiorgitiko. 1 kleur: rood. Broeierige discussies
zijn aan de gang om de regio subappellaties te verlenen, perceelgebonden en
mise-au-chateau geïnspireerd, maar voorlopig zijn enkel de Reserve (24 maanden opvoeding waarvan 12 op vat) en Grande Reserve (36 maanden opvoeding waarvan 18 op vat) toegelaten. Aan de discussie nemen wijnmakers en experten
deel, minder de oenologen die het bloed van Hercules (zo wordt de agiorgitiko
genoemd) vinifiëren.

Die experten zijn de pioniers uit de streek, die sinds lang
en met veel geduld de agiorgitiko zagen groeien maar ook zij die relatief
recentelijk met moderne technologie de beste percelen uitkozen. De experten
zijn ook wijnstokonderzoekers zoals Kostas Bakasietas, die sinds jaren experimenteert
met Europese rootstocks, met zeldzame druivensoorten, met klonen van bekende
druiven, en met het gedrag van een druif als de agiorgitiko.

De bovenvermelde percelen zijn een lappendeken van
piepkleine eigendommen, waarvan de druivenopbrengst per mondelinge overeenkomst aan de
wijnbedrijven in Nemea zijn gebonden. Een enkeling bezit 8 ha geconcentreerde
wijnvelden als druiventeler (vine grower).
Al de rest wordt bij elkaar gepuzzeld door oenologen (wine makers) die een bepaalde stijl en rendement voor ogen hebben.

De subappellaties van Nemea zijn nog niet voor morgen,
alhoewel sommige wijnmakers de perceelsnaam of gemeente op het etiket
vermelden. Dit laatste kan misleidend zijn: ook in de 17 PDO gemeenten is de
ondergrond divers. Evengoed kan een blend van uitgekiende percelen over
verschillende gemeenten een ongeziene complexiteit geven.

In elk geval legt de discussie in Nemea bloot waar ook
Mantinia in Arcadië over wakkerligt. PDO Mantinia laat toe de gekleurde
moschofilero te verwijnen tot witte herbale, florale, aardse wijn. Ook de rosé
is veelbelovend, want expliciet gastronomisch. Het plateau tussen het Menalo -en
Parnongebergte is minstens zo complex samengesteld als de ondergrond van Nemea.
Het heeft voorlopig geen zin om, zoals een producent ter plaatse, te beweren
dat enkel hij de beste druiven bezit. De versnippering en diversiteit zijn
eenvoudigweg te groot.

Hebben de oostelijke bergen rond Nemea en Mantinea nog een
overweldigende statigheid, dan worden ze naar het zuiden ronder, tastbaarder,
gecultiveerder. Ook de wolken die je in het noorden als die van Magritte
herkent, komen in het zuiden merkwaardig dichtbij. Je stijgt ten hemel,
richting Monemvasia. Op weg naar het mekka van de zeldzaamste druiven van
Griekenland. Een kindergarten voor de
experten van wijnstokken waarover hierboven sprake.

George en
Elli Tsibidis creëerden Monemvasia Winery, of Malvasia Winery, in Veliez. Op
15km van de kustlijn groeien malvasia, kidonitsa, asprouda, assyrtiko (allen
wit), mavroudi en limniona. De survival van deze beplanting is een werk van
lange adem dat sinds het begin vruchten afwerpt. In 2016 kon het paar de vraag
naar kidonitsa nauwelijks aan: de hele Kastro drinkt het en overzeese
bestellingen lopen als een trein.

In geen ander gebied dat ik de twee voorbije jaren bezocht,
viel zo vaak de naam van Kostas Bakasietas, Sofoklis Petropoulos of Nico
Manessis
als in de Peloponnesos. De eerste twee hebben in de nursery VNB het vergrootglas op
virusvrije druivenvariëteiten en hun karakteristieken, de laatste is sinds 23 jaar gerenommeerd
wijnschrijver met verhelderende en poëtische focus op de omstandigheden
waarin de druif het allemaal moet doen.

Deel 1: het westelijke deel van de Peloponnesos wordt in een
ander artikel beschreven. Ik vermeld hierboven maar één domein, omdat het de
enige in verre omstreken is. De producenten in Nemea en Mantinia komen
uitgebreider aan bod.



Retsina

Griekse wijn op de kaart Posted on Thu, August 25, 2016 01:52:17

Even iets over Retsina. Hier (in Griekenland) en daar (bij
ons, ten westen) hoor ik er verwarrende berichten over. Het zou enkel door
Grieken gedronken worden, in Helleense taverna’s
en in de diaspora. Neen, het zijn vooral naïeve toeristen die erom vragen. Het
is in elk geval geen product om een boek over te schrijven.

Retsina wordt inderdaad in massa’s gemaakt. In dit geval is
de vinificatie simpel en hebben de druivenstokken geen meerjarenplan nodig.
Omdat het simpel is, wordt het goedkoper en massaler op de markt gebracht dan
eender welke wijn met identiteit.

Want identiteit, die is er: retsina wordt als enige drank
ter wereld van fermenterend druivensap met toevoeging van dennenhars nog steeds
als wijn beschouwd. Retsina heeft 15 geografische indicaties, allen in
Centraal-Griekenlanden Attiki gelegen, die bepalen dat de druiven in die regio’s
geteeld, gevinifieerd en gebotteld worden. Elders in Griekenland krijgt retsina
de benaming “traditioneel product” en dat is maar goed ook.

Enkele wijnbouwers zetten een ferme, moderne handtekening
onder hun retsina. De Ritinitis Nobilis
van Gaia (genaamd naar het eeuwenoude product, de ritinitis oenos), gemaakt van
roditis, is een dorstlesser voor elke warme dag. De Tear of The Pine van Stelios Kechris (houtgerijpt) en de Pine Forest van Gikas scoren met de geselecteerde
assyrtiko en de beste kwaliteit dennenhars (want ook daar zit verschil in) en gaan
voor flesbewaring. Enkele dagen geleden mocht ik een mini-verticale van Gikas’
retsina doen, van 2011 (toen nog Ritinitis
Protasis
genoemd) tot 2015. 2011 had aroma’s van Vin Jaune en een woud in de
lenteregen en smaakte als een nobele contemplatiewijn. Mylonas’ en Papagiannakos’ Retsina, beiden van
savatiano, liggen onder de 10€ en bewijzen de moderne aanpak die alle
voorgaande gemeen hebben: geen toevoeging, wel een infuus van dennenhars. Het
procédé van het theezakje.

In Vathi, vlak over de brug van Chalkida in Evia, bezocht ik
Malamatina. 50 miljoen flessen per
jaar, 3 vatenkelders met capaciteit van 45.000 ton druiven en een verwerking
van 2.000 ton druiven per dag tijdens de oogst. Hier rijden trucks de savatiano
binnen, als druif voor de wijn. Vaatjes dennenhars, onverwerkt, puur van de
boom, worden als witte stroop bij de inox vaten van beginnend fermenterend
savatiano sap gevoegd, à ratio 1 kilogram per 1000 liter. Tien dagen
fermenteren, overhevelen, klaren, filteren en bottelen: het lijkt te eenvoudig
om waar te zijn. Toch zorgen Gilles Watthiau (Belg!) en zijn Griekse echtgenote
ervoor dat de Malamatina een eerlijk, vrij natuurlijk en mooi product blijft. Ik
proefde brut de cuve en nadien gebotteld en vond deze massaproductie een
aangename afsluiter van de dag. Deze wordt, in restaurants in Griekenland, aan
gemiddeld 3€ per 500ml geconsumeerd.

Tegenwoordig wordt er met dennensap -en hars geëxperimenteerd
als antibioticum. Misschien hadden de oude Grieken dit al door: naast
anti-oxidant en vatsluiting doet hars het prima in de natuurwetenschappen.

En wat de grote diversiteit in retsina betreft, die is even
kenmerkend voor het grote gebied Sterea Ellada. Meer in een ander artikel.



Naxos versus Santorini

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, August 19, 2016 15:47:23

Santorini. Trekt massaal veel toeristen, twee miljoen per
jaar. Daarin zitten langere blijvers en dagjes- (cruise) toeristen. Ik vraag me
af waarom. Toen ik op Naxos verbleef, merkte ik het potentieel van niet-dorre
eilanden: inventieve fietswegen, zo goed als leeg; historische trekpleisters
(tempel Dimitra/Demeter, godin van de landbouw en van vruchtbare aarde), niet gehinderd
door aanschuiftoeristen; kusten met schaduw van lage dennen, kristalhelder
water, frisse wind die verhult dat je hersenen gaarkoken; vijgen,
cactusvruchten, granaatappels te pluk langs wegen die langs valleien en toppen
leiden die je de adem benemen. En een ontspannen hoofdstad, waar je niet de
indruk krijgt dat alles er gebouwd werd for the sake of tourism. Ik stapte de
ferry af in Chora Naxos en instantly
kreeg ik een “dit wordt wat” gevoel.

In Naxos vallen weinig wijngaarden op. Vruchtbaar en groen
als het land is, behouden wijnranken hun plaats aan de pergola in de
volkstuintjes. Weten ze hier dat de prijs van een kilo assyrtiko 90km
zuidwaarts jaarlijks met 50% stijgt?

Santorini vindt zijn reason
to exist
in de wijnen en in de felle witte huisjes tegen de zwarte
vulkaanwand. Alle 13 onafhankelijke wijnproducenten (1 ervan is coöperatie die
60% van de totale druifproductie opkoopt) zetten de deuren open voor bezoekers.
De een schrijft zich in in programma’s van cruise-bustochtjes, een andere heeft
niet de faciliteiten maar glimlacht de bezoeker tegemoet. Bij de één betaal je
30€ voor een uitgebreide degustatie en minitrip in de wijngaarden, bij de
andere krijg je op een zalig terras ook de menukaart onder de neus.

Anders zou ik niet weten wat er te beleven valt in
Santorini. Tenzij ik gemist heb dat “je leven met een quad riskeren” plots sexy
geworden is. Tenzij je laten opjagen door bussen en auto’s in veel te smalle
straten (het pittoreske is er op dat moment af) het summum van Greek holidays
is. Tenzij… je het niet erg vindt dat de wijnbar met de grootste wijnkaart op het
Santowine-eiland de eerste twee gekozen witte niet koud heeft staan. De wijnen overstijgen
alle geluk en de weg naar de consument is gevonden. Daarover zijn we het eens.

Komaan Santori’s, Pame Ellada, nog een effort voor efficiënt
energieverbruik en waarlijke trots voor je producten (geef me geen
“sunset-winetasting-zeilschip” voor 1u maar een heus wijn- en foodfestival) en ik hang
aan je lippen.

Next check: twee jaar na die eerste indruk. In twee weken.



Evia: Always have your bikini with you

Griekse wijn op de kaart Posted on Fri, August 19, 2016 14:36:16

“Always have your bikini with you” (i)

Wereldse drang, zoals naar Italiaans ijs ofzo, kan je in Chalkida bevredigen. Verder vertoont de hoofdstad van Evia alle symptomen van de belangrijkste activiteit van de regio: zandwinning en cementproductie. Naar het schijnt zijn er maar weinig slechte restaurants in de stad, ik at er altijd goed en bijna altijd met de zee als achtergrond, maar dan nog is er geen reden om bij de taverna 50 km verder de dagschotel te volgen, dagelijks tijdens je vakantie.

Evia leeft. 2 jaar geleden dacht ik dat dit eiland van kerken en heiligen niet veel meer dan originele wijn en enkele prachtige kuststroken te bieden heeft. Ambitieuze ondernemers die de eilandmentaliteit getrouw back to basics/close to nature met toeristen willen delen, daar ving ik pas in 2016 echt het werk van op. Een fietsverhuur in het zuidelijke Karystos, paardrijden in het noordelijke Kamaria, kitesurfen in de centrale zone rond de hoofdstad Chalkida. Vers uitgestippelde wandelroutes in de 3 bergzones die het eiland rijk is, de mysterieuze drakenhuizen rond Styra ontdekken… en ongestoord van het firmament genieten, de krekels volgen, in een plaatselijke taverna de huis-tsipouro sippen. Je doet het volgens het ritme van de locals en de zon, want geen mail of wifi penetreert ruraal Evia. Nooit vleide je je billen op mooiere gepoleiste stenen dan op de noordelijke stranden. En dat is een knoert van een statement, in het eilandrijke Griekenland. In deze lange zomer van 2016 is elke kamer op Evia volgeboekt. Kamers: dat zijn hotels, appartementjes, airbnb, bungalows. Makkelijk te vinden via internet en meestal langs de kust gelegen.

De GPS is hier onontbeerlijk, want de wegbewijzering is in het binnenland enkel in Grieks. Hoewel de kaarten vier hoofdwegen aangeven, zijn er talrijke verraderlijke zijwegen die de dorpjes verbinden.

Catch the moment, dat is intussen ook wat doorwinterde wijnmakers en geïnspireerde nakomelingen doen. Zijn we daar weer met de wijn?

Krasi! Montofoli nabij Karystos (zuid) maakt geheel tegen de traditie vooral zoete wijn. Niet van het suikerige muscat spul, wel van het zeldzame, elegante en elitaire type. Het type dat zelfs op Santorini de aandacht trekt want hun wereldvermaarde Vinsanto kent bij Montofoli een waardig broertje. Wegens te kleine productie wordt deze enkel geserveerd in de lokale restaurants. Naar Evia moet je dus gaan.

350 km noordwaarts, 5km zuidwaarts van “groot dorp” Istiaia, produceert de familieKoutsogiorgakis al decennialang fraaie wijn van lokale druiven asprouda, limniona, vradiano, kartiodi. Hun wijnfaciliteiten werden door zoon Alexandros en vriendin Maria ingekapseld in een paardenrijschool “Ellopia”. De wijn van vader en zoon kan je daar proeven, terwijl je wacht op of bekomt van een rijles die uniek is op het eiland.

Op een uurtje rijden, langs idyllische stranden en baaien met zicht op de bergen van het vasteland (door het kanaal van Orean van het eiland Evia gescheiden) heb je al lang spijt dat je die bikini niet bijhebt. Elke eilander, van elke leeftijd, trekt naar het water. Er ontspinnen geanimeerde gesprekken die je misschien niet verstaat, maar die de ware Griek tonen: een mens van zee en van bergen en emotie en beschaving. We zijn op weg naar Gialtra, waar Konstantinos Vrinioti zijn voorvaderen in de voetsporen volgt.

Dit zijn de uitersten van het eiland: Montofoli en Karistii (coöperatieve, niet bezocht) in het zuiden, Vrinioti en Koutsogeorgakis in het noorden.

Centraal vanuit de hoofstad Chalkida zijn bereikbaar: Lykos in Malakontas, Avantis in Mystika en Tzivani in Ritsona.

De drie centrale wijnbedrijven zijn stevig vanuit de fundamenten in de vernieuwing gesprongen: alle drie toverden ze de bestaande wijnproductiehal uit tot -letterlijk- een kaartje voor visite. Bij Lykos volg je in 15 minuten en nog geen halve kilometer, het volledige wijnproces. Afsluitend in een knusse, kleurige degustatieruimte. De taverne van Lykos biedt dagelijks verse dagschotels.

Avantis, die de ambitie “fine wine” (ii) elk jaar opnieuw waarmaakt, biedt een degustatieruimte in de verfrissende tuin. Elke syrah adept zou hun cuvées moeten proeven, om voor eeuwig in de combinatie “Grieks” en “ultra rarum premium” te geloven. Van de druiven worden dermatologische producten gecreëerd door oenologe Lenga die echtgenote is van Apostolos en haar naam aan het merk verleent.

Tzivani ligt onbedreigd aan de overkant van het eiland – hoe tegenstrijdig klinkt dat – eigen druiven biologisch te cultiveren die collega’s interesseren op het hele eiland. Het dorp Ritsona behoort inderdaad tot Evia, maar je moet wel even de brug over. Een educatief filmpje “van druif tot wijn”, een extravagant wijnmuseum en een degustatie: ze zijn maar een telefoontje en een kwartiertje rijden van Chalkida weg.

2016 is een vroegrijpend jaar en door zon overgoten. Het leek alsof er olie in de zon zat, want bosbranden hielden lelijk plaats in Evia: een sterke brandgeur hing in de kilometers rond het zuidelijke Karystas. Heel Griekenland zag op tv trieste beelden van afgebrande pijnboom- en dennenbossen van de noordelijke gebied tussen Limni en Ilya. Helaas hebben de autoriteiten de politiek van verschroeide aarde nog niet toegepast. De vrees voor een afgebrand huis of veekudde zit er goed in bij de Evianen. Alweer een argument voor de dag-tot-dag mentaliteit die zo Grieks is.

Praktisch:

GPS: onontbeerlijk

Afstanden: verraderlijk. Noord en Zuid zijn bergachtig en 120km betekent minstens 3u rijden met 50% haarspeldbochten.

Wijnbezoeken: gewenst en gepromoot, maar maak een afspraak per email of telefoon.

Must bring: zonnecrème, muggenspul, bikini/zwembroek, wandelschoenen, de luxe van “geen gsm op mijn verlof”

i Credits aan Maria (Maroula) Koutsogiorgakis, toen ze me zag vertrekken bij haar huisje, zeggend “ik heb toch geen tijd voor stranden”. Maroula, je bent een schat (van informatie).

ii Syrah is de muze van wijnmaker Apostolos Mountrichas. Hoewel ik overal verkondig dat Griekenland zich aan autochtone druiven moet houden, brengen de syrahs van de Estate Avantis, de Agios Chronos en de Collection me aangenaam uit evenwicht.



Next »