Blog Image

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Boekbespreking: The Cretan Grapes

Oeno-Griek Posted on Thu, August 17, 2017 22:57:27

The Cretan Grapes – Maritina Stavrakaki, Manolis N.
Stavrakakis

Uitgave Tropí Publications, Athene, 2017.

Een boek over Griekse wijn begint niet zelden met een lange
intro over het heldensap en het ambacht aan de kustlijnen en berglandschappen,
die goden en nymfen lang voor het ontstaan van de sterveling al naar waarde
schatten. Lekkers voor de lezers, een last voor de schrijver: je zal nooit
volledig kunnen zijn, zonder te gaan vervelen.

Niet dit boek.

The Cretan Grapes
werpt je meteen in het onderwerp. Als het werk de geschiedenis 7.000 vC laat beginnen, dan is
dat met één focus: doelgericht tot de hedendaagse realiteit van de Cretenzische
wijnbouw komen. De tweede zin in de Introduction telt direct vijf lijnen en vijf
referentiewerken. Ik las en herlas, en kon dan verder.

Het boek is geen essay. The
Cretan Grapes
benadert het onderwerp opbouwend-gestructureerd. Geen
vooringenomen standpunten, wel these-antithese-synthese uit resultaten van
wetenschappelijk onderzoek en observatie. De 18 pagina’s tellende introductie
verwijst naar de etymologie van druivennamen, geeft de basics van de snoei en
opbinding in de wijngaarden, de verwoestende uitdagingen van de
klimaatsverandering op Kreta en broodnodige weetjes.

Wat volgt, zijn gedetailleerde historische en
ampelografische beschrijvingen van 36 druivensoorten op Kreta. Ik proefde er tot zover 14, maar u vast nog minder.

Ps. Codewoord “Bok in de wijngaard”, iemand? The Cretan
Grapes, p. 20.

Met dank en bewondering voor Despoina Mpouza, onderzoekster en docente aan de Agricultural University Athens.



De Morgen Vino!

Oeno-Griek Posted on Tue, March 07, 2017 10:21:59

Het Onbekende Griekenland, zoals het verscheen op 3 maart 2017:

DM Vino!



Interview Lifo (online Athene)

Oeno-Griek Posted on Sat, February 25, 2017 17:08:21

De wijnbar waar je moet zijn in Athene, met (ik zeg maar wat) duizend Griekse wijnen op de lijst, is Heteroclito. “Verbonden in verscheidenheid” en daarom geen toeval dat ik er Marie-Madeleine Lorantos ontmoette. Zij stampte de bar uit de stenen die de schaduw van de Acropolis dragen, het momentum van de all-Greek experience. Als geboren Franse ziet Madeleine wat de Grieken niet zien – en doet ze de dingen zoals Grieken ze niet doen. Een paar samenzweerderige gesprekken later vond haar partner Dimitris, journalist bij de Atheense online krant Lifo, de tijd rijp voor een interview over wat me in godsnaam tot bij de Griekse wijn bracht.

Google translate doet dat goed:

http://www.lifo.gr/articles/taste_articles/119106



Publicatie in Grieks

Oeno-Griek Posted on Mon, November 10, 2014 22:22:27

De Griekse oenologe, wijnmaakster, culinair journaliste Nikoleta Makrionitou vroeg me om voor het Griekse wijnmagazine Oinohoos een artikel te schrijven. We hadden elkaar leren kennen bij Syros Winery, dat zij en haar man nieuw leven inblazen. En ze zag wel wat in mijn reisverhaal, mijn missie, terwijl ze zich vrolijk maakte om mijn belachelijke huurfiets.

Dit is mijn artikel.

First of
all, some figures: during harvest time between August and September 2014, some 32
wineries were visited (14 at the Kyklades, 18 in Central Greece). To all
requests for professional visits (through email and phone in English), 13 on
the Kyklades responded positively and timely, 1 didn’t. In Central Greece, 12
replied timely in English, 6 didn’t reply but did welcome us after a telephone
call in Greek, 1 wasn’t interested in our visit and didn’t reply properly.

As for the
grapes; on the Kyklades less than 20% of the wineries used “international
varieties” to support the indigenous grapes in blended wines. In Central
Greece, 10% used mainly or uniquely indigenous varieties.

From the
above, some personal conclusions: Kykladic wines display confidence about their
indigenous varieties: steadily, they have become well known in quality
restaurants worldwide and they are much sought after. Only a couple of the
smallest Kykladic wineries don’t export to Belgium, for example.

In Central
Greece, the search for “internationally excepted taste” is bigger. Also here,
wide export possibilities have been explored. It’s clear they want to open up
to the world but their communication skills stay somewhat behind. Maybe, looking for notoriety abroad, these
wineries want to please the customer, instead of going ahead and forcing the
“western spoiled wine amateur” to taste and like their wines because of terroir
and grape specificity. Do international varieties have an advantage in Central
Greece? Perhaps they do, in blends supporting traditional varietals.

I was most
impressed by the ladies playing a prominent role in the winery/winemaking
processes. The feminine approach nowadays equals finesse, originality, natural
proximity. Qualities the gastronomic world is looking for. Talking to Athina
Tsoli and understanding how she works, I was totally blown away. She’s not only
making breathtakingly pure wines without concession, she’s also managing the
whole process ànd the work force. Women sommeliers, wine makers, wine
consultants,… the challenges and opportunities lie everywhere.

Most of the
wineries I visited, have a strong family link; only few of them don’t use the
family name as a commercial brand. Syros Winery, Gaia, Thivaiki Gi, Vioma,
that’s about it. This, for me, reflects part of the Greek identity: strong
family ties are generational. How many winemakers did we meet, reviving
grandparents’ vineyards, even after studying anything but viticulture? Plenty!
We noticed as well, that nostalgia plays a particular role: most of the young
winemakers regret not to celebrate wine anymore, although this was tradition a
generation ago, but they’re not really taking efforts in reviving this.

Renaissance
of (great-) grandparents’ vineyards, but with modern standards. Frankly I never
heard of aquaflex barrels, but I saw them for the first time in Greece.
Technologically, Greece is totally geared up, however it should stay vigilant.
Don’t over-extract, don’t go to the extreme on the yeasts or cold maceration.
Please keep it nicely surprising, typical, a product with a story we can tell
to the customers on the Atlantic coast. And take revenge on history; you did
provide the world with grape juice when France ran out of it – claim your role.

But in the
meantime: do experiment. Do so with the ageing potential of your sweet wines,
and with retsina. Please don’t denounce your retsina. It’s as unique as the
Spanish sherry, it’s as refreshing before, during, after a good meal.

I came to
the point where I’m lecturing Greek winemakers how to proceed. Being just a
Belgian wine writer, I might as well be your most loyal defender. You made it
from housewine to urban wine. The world is ready for you.

En dit is het artikel zoals het in december 2014 in Oinohoos verscheen: