Santorini. Trekt massaal veel toeristen, twee miljoen per
jaar. Daarin zitten langere blijvers en dagjes- (cruise) toeristen. Ik vraag me
af waarom. Toen ik op Naxos verbleef, merkte ik het potentieel van niet-dorre
eilanden: inventieve fietswegen, zo goed als leeg; historische trekpleisters
(tempel Dimitra/Demeter, godin van de landbouw en van vruchtbare aarde), niet gehinderd
door aanschuiftoeristen; kusten met schaduw van lage dennen, kristalhelder
water, frisse wind die verhult dat je hersenen gaarkoken; vijgen,
cactusvruchten, granaatappels te pluk langs wegen die langs valleien en toppen
leiden die je de adem benemen. En een ontspannen hoofdstad, waar je niet de
indruk krijgt dat alles er gebouwd werd for the sake of tourism. Ik stapte de
ferry af in Chora Naxos en instantly
kreeg ik een “dit wordt wat” gevoel.

In Naxos vallen weinig wijngaarden op. Vruchtbaar en groen
als het land is, behouden wijnranken hun plaats aan de pergola in de
volkstuintjes. Weten ze hier dat de prijs van een kilo assyrtiko 90km
zuidwaarts jaarlijks met 50% stijgt?

Santorini vindt zijn reason
to exist
in de wijnen en in de felle witte huisjes tegen de zwarte
vulkaanwand. Alle 13 onafhankelijke wijnproducenten (1 ervan is coöperatie die
60% van de totale druifproductie opkoopt) zetten de deuren open voor bezoekers.
De een schrijft zich in in programma’s van cruise-bustochtjes, een andere heeft
niet de faciliteiten maar glimlacht de bezoeker tegemoet. Bij de één betaal je
30€ voor een uitgebreide degustatie en minitrip in de wijngaarden, bij de
andere krijg je op een zalig terras ook de menukaart onder de neus.

Anders zou ik niet weten wat er te beleven valt in
Santorini. Tenzij ik gemist heb dat “je leven met een quad riskeren” plots sexy
geworden is. Tenzij je laten opjagen door bussen en auto’s in veel te smalle
straten (het pittoreske is er op dat moment af) het summum van Greek holidays
is. Tenzij… je het niet erg vindt dat de wijnbar met de grootste wijnkaart op het
Santowine-eiland de eerste twee gekozen witte niet koud heeft staan. De wijnen overstijgen
alle geluk en de weg naar de consument is gevonden. Daarover zijn we het eens.

Komaan Santori’s, Pame Ellada, nog een effort voor efficiënt
energieverbruik en waarlijke trots voor je producten (geef me geen
“sunset-winetasting-zeilschip” voor 1u maar een heus wijn- en foodfestival) en ik hang
aan je lippen.

Next check: twee jaar na die eerste indruk. In twee weken.