Alsof een
suffige Europese instantie erachter zit, zo klinkt de titel. En toch is dit
initiatief een introductie waard. Je moet maar denken dat je een wijnproducent
bent en trots op de vrucht van je arbeid. Een vrucht die je als wezen de wereld
instuurt, want je hebt geen idee welke lippen aan je wijn zullen hangen. Een
toenemend aantal Europese en Amerikaanse wijnmakers heeft genoeg van die
anonimiteit. Je kan je ook inbeelden een stad te zijn, onder de knoet van
provinciale, arrondisements- en regionale overheden. Urbane promotie blijft
patriarchaal. Dan kan je misschien op het wereldwijde web een plaatsje
veroveren dankzij de lokale wijnproductie. Joining
hands
: zo werd Recevin geboren. Een Europees netwerk van wijnsteden, met
Amerikaanse tegenhanger. Die onbekende proever, koper, liefhebber, kunnen we
die naar de stad lokken, kunnen we die op het wijndomein ontvangen? Dit is het
andere transport: van consument naar wijnbouwer.

De idee is
totaal bijtijds: de bewuste consument die kritisch-nieuwsgierig naar het
product kijkt. De consument die, naast wijn, ook reizen consumeert. Steden die
zich losrukken uit strakke structuren en verbroedering zoeken via wijn en
digits. Maar de driehoek wijn-consument-stad is niet alleen virtueel.

De Europese
wijnsteden van Recevin bevinden zich momenteel tussen Hongarije en Portugal,
met een luchtbrug naar Griekenland. Griekse wijn. Oei. Was dat niet die… in dat
haventje waar…? Rewind. Sinds wij een maand door Griekenland trokken en onze
eigen wijnroutes maakten, zagen we veel potentieel om de puntjes met elkaar te
verbinden. Helleense wijn is overal, met meer bekendheid op Santorini en in
Nemea. Om er maar enkele te noemen. Het verbaast dan ook niet dat net deze
streken de spots van befaamde wijnhuizen op hun toeristische plattegronden
vermelden. Op Santorini, we geven het op een blaadje, is de
toerisme-en-wijncirkel rond. De meeste Griekse wijnstreken vechten echter tegen
vooroordelen en zweven momenteel nog als in het melkwegstelsel. Dit maakt hen
des te interessanter. De ambitieuze Griekse wijnbouwer schuwt het stedelijke
niet langer maar wel de logge overkoepelende organen. Bijgevolg proberen ze
zelfverzekerd op eigen kracht uit de schaduw te treden. Zelfs in het kleinste
oord wordt nagedacht over export naar het buitenland en het aantrekken van
toeristen. Met behulp van mijn netwerk kwamen we binnen in de keuken en in de
kelder van de wijnman en wijnvrouw. We proefden pure sappige eigenwijze Griekse
wijn, die heel breed gaat in de culinaire mogelijkheden en die van zichzelf
weet dat hij een ambassadeur nodig heeft in het buitenland. Recevin kan zijn nut
bewijzen in het verzamelen van best practices. We zeggen zonder blozen dat we
alvast een stuk van de weg hebben uitgestippeld.

In dat prille
verbond van wijnsteden zijn er nog landen met te weinig aangesloten steden.
Niet alleen Griekenland zoekt de weg naar de consument. Moeten we toegeven: wat
dit land aan toeristische attracties te bieden heeft, is bijna niet te
boekstaven. Waarom jaarlijks miljoenen toeristen naar Griekenland trekken,
hoeft geen argument. Maar het waarlijk wonderlijke, met een glas godensap in de
handen, kijkend over valleien en voetbadend aan kusten van een land waar de
kern van onze beschaving ligt, is deel te zijn van de heruitvinding van
zichzelf die de Grieken resoluut hebben gekozen. De wijncultuur die zo
vreselijk oud is, vormt daar het beste bewijs van. Wijnroutes zijn moderne,
actieve getuigenissen. En eindelijk
goede wijn proeven op vakantie!