Blog Image

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Europese Dag van Wijntoerisme

Griekse wijn op de kaart Posted on Mon, November 10, 2014 22:34:16

Alsof een
suffige Europese instantie erachter zit, zo klinkt de titel. En toch is dit
initiatief een introductie waard. Je moet maar denken dat je een wijnproducent
bent en trots op de vrucht van je arbeid. Een vrucht die je als wezen de wereld
instuurt, want je hebt geen idee welke lippen aan je wijn zullen hangen. Een
toenemend aantal Europese en Amerikaanse wijnmakers heeft genoeg van die
anonimiteit. Je kan je ook inbeelden een stad te zijn, onder de knoet van
provinciale, arrondisements- en regionale overheden. Urbane promotie blijft
patriarchaal. Dan kan je misschien op het wereldwijde web een plaatsje
veroveren dankzij de lokale wijnproductie. Joining
hands
: zo werd Recevin geboren. Een Europees netwerk van wijnsteden, met
Amerikaanse tegenhanger. Die onbekende proever, koper, liefhebber, kunnen we
die naar de stad lokken, kunnen we die op het wijndomein ontvangen? Dit is het
andere transport: van consument naar wijnbouwer.

De idee is
totaal bijtijds: de bewuste consument die kritisch-nieuwsgierig naar het
product kijkt. De consument die, naast wijn, ook reizen consumeert. Steden die
zich losrukken uit strakke structuren en verbroedering zoeken via wijn en
digits. Maar de driehoek wijn-consument-stad is niet alleen virtueel.

De Europese
wijnsteden van Recevin bevinden zich momenteel tussen Hongarije en Portugal,
met een luchtbrug naar Griekenland. Griekse wijn. Oei. Was dat niet die… in dat
haventje waar…? Rewind. Sinds wij een maand door Griekenland trokken en onze
eigen wijnroutes maakten, zagen we veel potentieel om de puntjes met elkaar te
verbinden. Helleense wijn is overal, met meer bekendheid op Santorini en in
Nemea. Om er maar enkele te noemen. Het verbaast dan ook niet dat net deze
streken de spots van befaamde wijnhuizen op hun toeristische plattegronden
vermelden. Op Santorini, we geven het op een blaadje, is de
toerisme-en-wijncirkel rond. De meeste Griekse wijnstreken vechten echter tegen
vooroordelen en zweven momenteel nog als in het melkwegstelsel. Dit maakt hen
des te interessanter. De ambitieuze Griekse wijnbouwer schuwt het stedelijke
niet langer maar wel de logge overkoepelende organen. Bijgevolg proberen ze
zelfverzekerd op eigen kracht uit de schaduw te treden. Zelfs in het kleinste
oord wordt nagedacht over export naar het buitenland en het aantrekken van
toeristen. Met behulp van mijn netwerk kwamen we binnen in de keuken en in de
kelder van de wijnman en wijnvrouw. We proefden pure sappige eigenwijze Griekse
wijn, die heel breed gaat in de culinaire mogelijkheden en die van zichzelf
weet dat hij een ambassadeur nodig heeft in het buitenland. Recevin kan zijn nut
bewijzen in het verzamelen van best practices. We zeggen zonder blozen dat we
alvast een stuk van de weg hebben uitgestippeld.

In dat prille
verbond van wijnsteden zijn er nog landen met te weinig aangesloten steden.
Niet alleen Griekenland zoekt de weg naar de consument. Moeten we toegeven: wat
dit land aan toeristische attracties te bieden heeft, is bijna niet te
boekstaven. Waarom jaarlijks miljoenen toeristen naar Griekenland trekken,
hoeft geen argument. Maar het waarlijk wonderlijke, met een glas godensap in de
handen, kijkend over valleien en voetbadend aan kusten van een land waar de
kern van onze beschaving ligt, is deel te zijn van de heruitvinding van
zichzelf die de Grieken resoluut hebben gekozen. De wijncultuur die zo
vreselijk oud is, vormt daar het beste bewijs van. Wijnroutes zijn moderne,
actieve getuigenissen. En eindelijk
goede wijn proeven op vakantie!



Publicatie in Grieks

Oeno-Griek Posted on Mon, November 10, 2014 22:22:27

De Griekse oenologe, wijnmaakster, culinair journaliste Nikoleta Makrionitou vroeg me om voor het Griekse wijnmagazine Oinohoos een artikel te schrijven. We hadden elkaar leren kennen bij Syros Winery, dat zij en haar man nieuw leven inblazen. En ze zag wel wat in mijn reisverhaal, mijn missie, terwijl ze zich vrolijk maakte om mijn belachelijke huurfiets.

Dit is mijn artikel.

First of
all, some figures: during harvest time between August and September 2014, some 32
wineries were visited (14 at the Kyklades, 18 in Central Greece). To all
requests for professional visits (through email and phone in English), 13 on
the Kyklades responded positively and timely, 1 didn’t. In Central Greece, 12
replied timely in English, 6 didn’t reply but did welcome us after a telephone
call in Greek, 1 wasn’t interested in our visit and didn’t reply properly.

As for the
grapes; on the Kyklades less than 20% of the wineries used “international
varieties” to support the indigenous grapes in blended wines. In Central
Greece, 10% used mainly or uniquely indigenous varieties.

From the
above, some personal conclusions: Kykladic wines display confidence about their
indigenous varieties: steadily, they have become well known in quality
restaurants worldwide and they are much sought after. Only a couple of the
smallest Kykladic wineries don’t export to Belgium, for example.

In Central
Greece, the search for “internationally excepted taste” is bigger. Also here,
wide export possibilities have been explored. It’s clear they want to open up
to the world but their communication skills stay somewhat behind. Maybe, looking for notoriety abroad, these
wineries want to please the customer, instead of going ahead and forcing the
“western spoiled wine amateur” to taste and like their wines because of terroir
and grape specificity. Do international varieties have an advantage in Central
Greece? Perhaps they do, in blends supporting traditional varietals.

I was most
impressed by the ladies playing a prominent role in the winery/winemaking
processes. The feminine approach nowadays equals finesse, originality, natural
proximity. Qualities the gastronomic world is looking for. Talking to Athina
Tsoli and understanding how she works, I was totally blown away. She’s not only
making breathtakingly pure wines without concession, she’s also managing the
whole process ànd the work force. Women sommeliers, wine makers, wine
consultants,… the challenges and opportunities lie everywhere.

Most of the
wineries I visited, have a strong family link; only few of them don’t use the
family name as a commercial brand. Syros Winery, Gaia, Thivaiki Gi, Vioma,
that’s about it. This, for me, reflects part of the Greek identity: strong
family ties are generational. How many winemakers did we meet, reviving
grandparents’ vineyards, even after studying anything but viticulture? Plenty!
We noticed as well, that nostalgia plays a particular role: most of the young
winemakers regret not to celebrate wine anymore, although this was tradition a
generation ago, but they’re not really taking efforts in reviving this.

Renaissance
of (great-) grandparents’ vineyards, but with modern standards. Frankly I never
heard of aquaflex barrels, but I saw them for the first time in Greece.
Technologically, Greece is totally geared up, however it should stay vigilant.
Don’t over-extract, don’t go to the extreme on the yeasts or cold maceration.
Please keep it nicely surprising, typical, a product with a story we can tell
to the customers on the Atlantic coast. And take revenge on history; you did
provide the world with grape juice when France ran out of it – claim your role.

But in the
meantime: do experiment. Do so with the ageing potential of your sweet wines,
and with retsina. Please don’t denounce your retsina. It’s as unique as the
Spanish sherry, it’s as refreshing before, during, after a good meal.

I came to
the point where I’m lecturing Greek winemakers how to proceed. Being just a
Belgian wine writer, I might as well be your most loyal defender. You made it
from housewine to urban wine. The world is ready for you.

En dit is het artikel zoals het in december 2014 in Oinohoos verscheen: